epouseDebat pa kuptim dhe duket anakronik në syte e mi veç fsheh një realitet të rrënjosur në Francë.

Më qartë.
Po e përsëris edhe për vedin se më duket nga pak absurde në vendin e lirive. Në kohët e lashta në Francë (akoma sot) kur një vashë martohet, jo vetëm merr mbiemrin e burrit (deri këtu e njohim çështjen) por ka akoma zyra ku ajo humbet edhe emrin. P.sh akoma sot në çeqet apo letrat e disa bankave vihet Zonja dhe Zotëria

.

Kjo ka të bëjë vetëm me traditat se në realitetin e ligjeve sot nuk e humbet mbiemrin (e kam me gocat). Pas martesës, në letrat zyrtare shtohet vetëm ‘e martuar me . Bile edhe për fëmijët mund të marrin sipas dëshirës mbiemrin e një prindi apo të dy mbiemrat së bashku. Vetëm se zakonet janë shumë të vështira për t’u ndryshuar. Më kujtohet gjithmonë debati im me edukatë me një farmaciste që mundohej të më thoshte me bindje dhe politesë :
“Këtu (në Francë) madamë kur martohesh merr mbiemrin e burrit” – dhe unë që sapo kisha studjuar rregullat mbi problemin, me frëngjishtem time me plot gabime ju përgjigja – “Këtu madamë kur martohesh mund të zgjedhësh nëse do apo jot a ndryshosh mbiemrin!”

Të gjitha këto mendime të thella m’u provokuan nga një artikull që lexova para ca ditësh ku shkruhej që për herë të parë First Lady në Francë në ftesën për banketin e festës kombëtare, mundi të shkruante emrin e saj.

Shenim : fotografia eshte franceze dhe nuk ka asnje lidhje me mua.