Braktisje në mes të rrugës
E kisha fjalën për librin e filluar para ca kohësh, dhuratë ditëlindje dhe për më shumë rekomanduar nga një bashkblogues.
Në fillimet e leximeve të mia, në adoleshencë e hershme, dhe ju siguroj që nuk është mburrje vazhdimi do ta tregojë, lexoja librat shumë shpejt, prapë nuk po mburrem ju siguroj. Në thelb më interesonte historia qe tregonte librin, akoma më shumë kur kishte një intrigë dashurie. E pohoj që më ka ndodhur edhe t’a lexoj nga fundi librin a posa filluar nga fillimi. Dhe kjo për vite me rradhë. Pastaj një ditë rash rastësisht në një libër voluminoz, pa kapak (grisur, trajtuar keq apo të tjera si këto), pra mos më kërkoni autorin. Historia zhvillohej në Rusinë Sovjetike dhe heroi qarkullonte në një konvikt ushtarak. Ky i fundit për të kalitur vullnetin lexonte pa hile librat nga më të vështira dhe pak interesante që gjente. Nuk e di nëse isha rritur pak tashmë apo personazhi më bëri me turp apo libri duke mos pasur fund, gjithmonë faqet e grisura, nuk më lejonte të injoroja faqet e tij pa fund të mërzitshme, vendosa edhe unë të mos lë më libër pa lexuar deri në fund. Në përgjithësi e kam bjatur fjalën veç tashti që kam plot libra dhe autorë për të zbuluar po e lëshoj vetën rishtazi.
Nejse, për të folur seriozisht, par lënia në mes e librit të parë për këtë vit. Nëse dikush tjetër që njeh autorin më këshillon një tjetër të tij, jam gati të ritestoj. Pse e lashë ? Nuk arrija të hyja në histori. Ndodh edhe kështu.